Przez osiem części „Harry’ego Pottera” Emma Watson była dla widzów przede wszystkim Hermioną: bystrą, lojalną i zwykle najlepiej przygotowaną. Po zakończeniu serii aktorka zagrała jednak w produkcjach bardzo różnych, od kameralnej opowieści o nastolatkach po wystawny musical Disneya. Oto kilka tytułów, które dobrze sprawdzą się jesienią, gdy chcemy wieczoru z dobrą historią i odrobiną nostalgii.
W „Charliem” z 2012 roku, filmie opartym na własnej powieści Stephena Chbosky’ego, nieśmiały Charlie (Logan Lerman) trafia pod skrzydła starszych uczniów: Sam, granej przez Watson, i jej przyrodniego brata Patricka. Historia łączy pierwsze zakochanie z opowieścią o traumie i potrzebie przynależności. Sam potrafi rozruszać towarzystwo, ale sama dopiero uczy się oczekiwać od innych czegoś więcej niż przelotnego zainteresowania. Watson daje tej postaci swobodę, pod którą widać niepewność. Scena przejazdu tunelem przy utworze Davida Bowiego „Heroes” oddaje szczególne nastoletnie poczucie, że z właściwymi ludźmi wszystko jest możliwe.
W „Bling Ringu” z 2013 roku Sofii Coppoli Watson gra Nicki, jedną z dziewcząt, które okradają domy celebrytów w Los Angeles. Film, inspirowany prawdziwymi wydarzeniami, pokazuje młodych ludzi śledzących życie gwiazd w sieci, a potem sięgających po ich ubrania i biżuterię. Chcą mieć dostęp do świata, który znają ze zdjęć. Nicki nawet własne kłopoty potrafi przedstawić jak kolejny etap kariery. Po sumiennej Hermionie ta gotowość do zagrania kogoś tak bezrefleksyjnego bywa uderzająca.
W „Pięknej i Bestii” z 2017 roku Billa Condona Bella czyta książki, marzy o świecie poza rodzinną miejscowością i nie zamierza poślubić Gastona tylko dlatego, że uznał ją za odpowiednią kandydatkę. Watson odnajduje się w uporze bohaterki, a film otacza ją rozmachem: zaczarowanym zamkiem, rozbudowanymi numerami muzycznymi i kostiumami. Dan Stevens gra Bestię, a Luke Evans z widoczną przyjemnością ośmiesza próżność Gastona. To propozycja na wieczór, gdy mamy ochotę na znajome melodie i baśniowy przepych.
„The Circle. Krąg” z 2017 roku, w reżyserii Jamesa Ponsoldta, opowiada o Mae Holland, która dostaje wymarzoną pracę w potężnej firmie technologicznej. Nowoczesny kampus, ambitne projekty i charyzmatyczny szef, grany przez Toma Hanksa, sprawiają, że trudno o lepszy start zawodowy. Z czasem okazuje się jednak, że korporacja oczekuje dostępu także do prywatnego życia pracowników. Watson pokazuje, jak potrzeba uznania osłabia czujność jej bohaterki. Ekranizacja powieści Dave’a Eggersa bywa dosłowna, ale dobrze otwiera rozmowę o tym, ile jesteśmy gotowi ujawnić w zamian za uwagę i poczucie sukcesu.
W „Małych kobietkach” z 2019 roku Grety Gerwig, opartych na słynnej powieści, Watson wciela się w Meg, najstarszą z sióstr March. Przy pisarskich ambicjach Jo jej pragnienie małżeństwa i rodziny może wydawać się mniej efektowne, ale film traktuje je poważnie. Meg lubi piękne rzeczy, odczuwa różnice majątkowe i przekonuje się, że wybór miłości nie usuwa codziennych finansowych trosk. Jej rola przypomina, że niezależność obejmuje również prawo do życia, którego ktoś inny nie wybrałby za nas.
2
